banner

image

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Οι καλύτερες (κι οι χειρότερες) ταινίες για το 2010


Έχοντας ολοκληρώσει τη θέαση των ταινιών του 2010, διεπίστωσα πως επρόκειτο για μία άκρως ενδιαφέρουσα και παραγωγική κινηματογραφικά χρονιά και αποφάσισα να καταγράψω ένα Top-10 καλύτερων ταινιών, που αφορούν στη χρονιά αυτή.

 Καταρχάς, αφού τονιστεί ότι εκ των πραγμάτων αποκλείεται να έχω παρακολουθήσει ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ κυκλοφόρησε το 2010 καθώς κι ότι πρέπει να θεωρείται αυτονόητο ότι δεν ασχολήθηκα επ' ουδενί λόγω με τις δεδομένα κακές ή αδιάφορες ταινίες, αξίζει να σημειωθεί ότι με το 2010, όπως και με κάθε έτος, αναφερόμαστε σε ταινίες που παίχτηκαν το 2010 σύμφωνα πάντα με το IMDB. Δεν παίζει ρόλο το ΑΝ και/ή ΠΟΤΕ βγήκαν στις ελληνικές αίθουσες ή ήρθαν κατευθείαν σε DVD στη χώρα μας.

 Τέλος, το Top-10 δεν αντικατοπτρίζει τις «αντικειμενικά» καλύτερες ταινίες αλλά εκείνες που προσωπικά ξεχώρισα για τον έναν ή τον άλλο λόγο, ενώ αξίζει να προστεθεί ότι την πρώτη λίστα ακολουθεί μία δεύτερη, ένα Top-5 χειρότερων ταινιών. Κι εδώ χρειάζεται η προσοχή σας, καθώς αποκλείονται ούτως ή άλλως οι πραγματικά κακές ταινίες και έτσι, στη λίστα σημειώνονται οι ταινίες εκείνες που άφηναν υποσχέσεις αλλά... δεν ή που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο απογοήτευσαν!

 ΥΓ: Εννοείται ότι όποιος επιθυμεί μπορεί να αναρτήσει τη δική του λίστα με Top καλύτερων ή χειρότερων ταινιών για το 2010.

 Πάμε λοιπόν:

 Οι 10 + 1 αγαπημένες ταινίες του 2010:

 10) 

  How I Ended This Summer, Aleksei Popogrebsky: Μια κρυμμένη αλήθεια βγαίνει στο φως, ανατρέπει τις ισορροπίες μεταξύ δύο απομονωμένων απ' τον κόσμο ανδρών και βάζει φωτιά στα παγωμένα τοπία της Αρκτικής. Ένα ατμοσφαιρικό και λιτό ψυχογράφημα που θριάμβευσε στο Βερολίνο!

 9) 

  The Way Back, Peter Weir: Ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, από το σπουδαίο Αυστραλό, που περιγράφει την περιπλάνηση προς την ελευθερία μιας ομάδας στρατιωτών, οι οποίοι το 1942 απέδρασαν από στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στη Σιβηρία. Οι ανθρώπινες αντοχές δοκιμάζονται κάτω από απίστευτα σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες με το ερώτημα να είναι το εξής «απλό»: μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για την ελευθερία του; Συγκλονιστική ιστορία, που όμως κουράζει, ενώ κάτι της λείπει για να εκτοξευθεί.

 8)

  Animal Kingdom, David Michôd: Ένα δυνατό σκηνοθετικό ντεμπούτο με μία αλληγορία της Μελβούρνης ως μεγαλούπολη-ζούγκλα που καταβροχθίζει τους πολίτες της - μέλη μιας οικογένειας που αλληλοβοηθούνται αλλά ως σαρκοφάγα τρώνε ο ένας τα σωθικά του άλλου. Με εξαιρετική αφήγηση στήνεται ένα οικογενειακό δράμα, σε παράλληλη ματιά με τον υπόκοσμο της Αυστραλίας. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, με μια εξαιρετική Jacki Weaver, επίσης σάρωσε στο Σάντανς!

 7)

  Confessions (Kokuhaku), Tetsuya Nakashima: Η Ασία δύσκολα θα απουσίαζε από οποιοδήποτε Top αγαπημένων ταινιών. Εδώ, από την Ιαπωνία συγκεκριμένα, η υποψηφιότητα της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ. Μια καθηγήτρια εκδικείται τους μαθητές της, που ευθύνονται για το θάνατο του παιδιού της. Πολύ σκληρή ταινία εκδίκησης, ένα ψυχολογικό θρίλερ που μέσα από την εθνική αυτοκριτική προκαλεί έντονα. Για πολύ γερά νεύρα!

 6) 

  Inception, Christopher Nolan: Ο Νόλαν ανεβάζει τον πήχη των προσδοκιών όλο και ψηλότερα. Εδώ, αποπειράται να διεισδύσει στην άβυσσο των ονείρων και να εξετάσει όσο λεπτομερώς γίνεται τα όρια αληθινού και ψευδαίσθησης, πραγματικότητας και φαντασίας. Ατμοσφαιρικό, με ξέφρενους ρυθμούς, μοντέρνα κινηματογράφηση και αρκετά φιλόδοξο. Όχι όμως -μόνο- εφετζίδικο, τουναντίον, εφιαλτικά εντυπωσιακό.

 5)