«Δέκα και Μισή Καλοκαίρι Βράδυ»: Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος "Dix heures et demie du soir en été" της γαλλίδας συγγραφέως και σκηνοθέτιδος Marquerite Duras, το 1966, από τον Jules Dassin, με τους: Melina Mercouri, Romy Schneider, Peter Finch, Julian Mateos, Beatriz Savon, Isabel Maria Perez.
Υπόθεση:
Μια ξαφνική καταιγίδα σε ένα ισπανικό χωριό. Ένας νέος αγρότης μόλις σκότωσε τη γυναίκα του που την έπιασε με τον εραστή της. Μια ομάδα τεσσάρων τουριστών φτάνει στο χωριό. Ο Πολ, η γυναίκα του Μαρία, η κόρη του και η φίλη τους Κλαίρη.
Ο Πολ ζει το δίλημμα ανάμεσα στην αγάπη του για την σύντροφο του Μαρία και την απίστευτη σεξουαλική έλξη που νιώθει για την Κλαίρη. Η Μαρία δέχεται τα γεγονότα όπως το χωριό την ξαφνική καλοκαιριάτικη βροχή.
Εξαφανίζεται στα σοκάκια του χωριού. Στην περιπλάνησή της συναντά το νεαρό δολοφόνο. Η διάθεσή της να τον βοηθήσει από το κυνηγητό της αστυνομίας την οδηγεί να επανεξετάσει τις δικές της προτεραιότητες κι επιθυμίες για την ζωή…
Ο Ζυλ Ντασέν μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα της Μαργκερίτ Ντυράς διασκευάζοντας το σενάριο με την έγκριση αλλά και την επίβλεψη(!) της συγγραφέως. Η Μελίνα αν και ολίγον υπερβολική είναι σπαρακτική στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η Ρόμι Σνάιντερ υπέρλαμπρη και βαθιά ερωτική και ο Πήτερ Φιντς συμπληρώνει το ερωτικό τρίγωνο αλλά και το τρίο των δυνατών ερμηνειών (συγκριτικά η λιγότερο δυνατή ερμηνεία είναι του Φιντς, η ευθύνη όμως «βαραίνει» τον χαρακτήρα που υποδύεται).
Το εκ των πραγμάτων δύσκολο εγχείρημα της κινηματογραφικής μεταφοράς βιβλίου ενός συγγραφέα με τόσο ποιητικό λόγο όπως είναι η Ντυράς, μετατρέπεται σε ενδιαφέρουσα πρόκληση για τον δεξιοτέχνη Ντασέν.
Ο Γάλλος, ορμώμενος από το κείμενο, τους ηθοποιούς, την έξοχη φωτογραφία του Ούγγρου Gábor Pogány, το ατμοσφαιρικό, ηλιόλουστο και «υγρό» ισπανικό χωριό, κάνει ένα έξοχο πάντρεμα ερωτικού δράματος με πολιτική αλληγορία (στρατοκρατούμενο χωριό), ρίχνει από δίπλα το αστυνομικό μυστήριο (με τρομερά κλειστοφοβικά πλάνα), χειρίζεται υπέροχα την ερωτική επιθυμία, η οποία περιφέρεται στο υγρό, καυτό καλοκαιρινό βράδυ και εν τέλει καταπνίγεται(;) μες στη βροχή και φορώντας στην ιστορία ένα πέπλο νουάρ ατμόσφαιρας, μας χαρίζει μία εκ των λιγότερο διαδεδομένων του και ελαφρώς υποτιμημένη ταινία, που μπορεί να μη στέκεται επάξια δίπλα στα αριστουργήματά του, όμως αξίζει της προσοχής μας.
Ίσως η πιο «αδικημένη» και λιγότερο προβεβλημένη ταινία του σπουδαίου Ζυλ Ντασέν, η κάμερα όμως του οποίου κάνει -και- εδώ τα μαγικά της.
Βαθμολογία: 7/10
