Οι 15 καλύτερες ταινίες του 2025

Οι 15 ταινίες, που ξεχώρισα, σε μία αρκετά καλή κινηματογραφική χρονιά. Ταινίες, που κυκλοφόρησαν σε ελληνικές αίθουσες εντός του 2025, όχι σε πλατφόρμες όχι σε φεστιβάλ:
15) Sons: Βαρύ σκανδιναβικό ψυχολογικό θρίλερ, μια εξαίρετη μελέτη για την εκδίκηση και τη συγχώρεση, που εξετάζει την προσωπική ηθική και την αυτοδικία, εντός μιας βίαιης φυλακής.
14) El 47: Το ιστορικό πλαίσιο μιας απομακρυσμένης παραγκούπολης της Βαρκελώνης, χτισμένης απο μετανάστες, μπορεί να αφορά ελάχιστα τους μη Καταλανούς, όμως η απίθανη ιστορία του «απαγωγέα» λεωφορείου αναδεικνύει, με στιβαρή κινηματογράφηση και δίχως μελοδραματισμούς τη συλλογική δύναμη της εργατικής τάξης στους αγώνες της για αξιοπρέπεια.

13) L'Histoire de Souleymane: Σκηνοθετημένη με νεύρο και ντοκουμενταρίστικο ύφος, η ρεαλιστικότατη «οδύσσεια» ενός αφρικανού μετανάστη στο Παρίσι, απελπισμένου κι εγκλωβισμένου στους τρελούς ρυθμούς και τα πολλαπλά εμπόδια, που βάζει μια μέση δυτική πρωτεύουσα στη σκληρή μάχη για επιβίωση.
12) Tatami: Το καλύτερο αθλητικό δράμα της χρονιάς (ποιο Christy ρε παιδιά!), καταρχάς ιστορικό λόγω πρώτης συνεργασίας Ιρανού με ισραηλινό σκηνοθέτη. Ασπρόμαυρο, θαραλλέο, σημαντικά φεμινιστικό, με αιχμηρό πολιτικό σχόλιο, έντονο σασπένς και ανατροπές όπου αν απουσίαζε ο διδακτισμός θα κέρδιζε πολλές θέσεις ακόμη.
11) Vermiglio: Λυρικό ιταλικό δράμα εποχής, νεορεαλιστικών τόνων, με κάδρα σαν πίνακες ζωγραφικής, το πολεμικό υπόβαθρο (προς το φινάλε του ΒΠΠ) και τον κύκλο της ζωής μέσα απ’ τις τέσσερις εποχές.
10) Amrum: Ο αγαπητός στην Ελλάδα Φατίχ Ακίν με απαράμιλλη δεξιοτεχνία παρουσιάζει ποιητικά μια ιστορία ενηλικίωσης σε απομονωμένο γερμανικό νησί στα τέλη του ΒΠΠ, σε έναν κόσμο που αλλάζει, με την παιδική αθωότητα να συνθλίβεται από τις αυταπάτες του Ναζισμού, και φόντο το πανέμορφο φυσικό τοπίο.
9) Pigen med Nålen / The Girl with the Needle: Στο ξεκίνημα της χορνιάς είδαμε και μια απ’ τις καλύτερες ταινίες. Γοτθική αισθητική, ασπρόμαυρη εξπρεσιονιστική φωτογραφία, εφιαλτικό μεταπολεμικό δράμα, για μια διαβόητη δανή βρεφοκτόνο, στο απόγειο του ΑΠΠ.
8) Affeksjonsverdi / Sentimental Value: Μπεργκμανικό οικογενειακό δράμα, με ιψενικές πινελιές, υπόγειων εντάσεων, που αν και χάνει απ’ τη μεγάλη διάρκεια, εντούτοις κερδίζει από το αριστουργηματικό σενάριο και την τέχνη του Γιοακιμ Τρίερ να επιτρέπει την σχετική ελευθερία στους εξαίρετους ηθοποιούς του να αναδεικνύουν στο έπακρο την ερμηνευτική τους παλέτα.

7) Universal Language / Une Langue Universelle: Από τις πλέον ξεχωριστές και πρωτότυπες ταινίες των τελευταίων χρόνων! Σουρεαλισμός, ιδιαίτερο χιούμορ, φαντασία, γλώσσες, νοσταλγία και διάχυτες αναφορές στους Κιαροστάμι, Καουρισμάκι, Ρόι Άντερσον, Γουές Άντερσον, μεταξύ άλλων!
6) All We Imagine as Light: Οι ιστορίες τριών γυναικών στη σύγχρονη Ινδία είναι το όχημα με το οποίο αυτό το πολύ σημαντικό φιλμ αντιπαράβαλλε τις γυναικείες προσωπικές επιθυμίες με το κοινωνικό στάτους, υπό το μπλε φως της απρόσωπης μεγαλούπολης Μουμπαϊ.
5) Eojjeolsuga Eobsda / No Other Choice: Επιστροφή στις μεγάλες ταινίες για τον Παρκ Τσαν-γουκ με αυτή την κατάμαυρα σατιρική μαεστρική μεταφορά του κλασικού βιβλίου «Τσεκούρι» (20 χρόνια πριν το είχε κάνει κι ο Γαβράς), μια αιχμηρή κριτική στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά και μια πικρή, κυνική ματιά στη σύχρονη ασιατική κοινωνία.
4) Soundtrack to a Coup d'Etat: Πολυεπίπεδο, καθηλωτικό ντοκιμαντέρ, αναμένεται… πραξικοπηματικά να μείνει στα χρονικά, η ιστορική ανατροπή του (νομίμως εκλεγμένου) καθεστώτος του Κονγκό των 60s (σ.σ Λουμούμπα), από τους Αμερικανούς φυσικά, με «όπλο» την τζαζ μουσική και (εν αγνοία τους) «στρατιώτες» θρύλους όπως Λουίς Άρμστρονγκ, Ντιουκ Έλινγκτον, Νίνα Σιμόν, Ντίζι Γκιλέσπι, Τζον Κολτρέιν! Δεν μοιάζει με τίποτα άλλο!

3) Ainda Estou Aqui / I'm Still Here: Το «βασισμένη σε αληθινά γεγονότα» συχνά καταλήγει σε μεγάλη απογοήτευση, όμως εδώ ο πιο ώριμα δημιουργικός Βάλτερ Σάλες με όχημα το ασύλληπτο ερμηνευτικό ρεσιτάλ της πρωταγωνίστριας την καθοδηγεί σε ένα συγκινητικό, μακρύ οδοιπορικό αντίστασης απέναντι στο βραζιλιάνικο δικτατορικό καθεστώς, μέχρι το αληθινά σπουδαία λυτρωτικό φινάλε.

2) Yek Tasadef Sadeh / It Was Just an Accident: Ο Τζαφάρ Παναχί, ιδιαίτερη περίπτωση ακτιβιστή καλλιτέχνη, που αν και (ξανα)φυλακίζεται απ’ το ιρανικό καθεστώς, επιστρέφει κι ο ουμανισμός του όχι μόνο δεν χάνεται αλλά γίνεται ολοένα εντονότερος. Εδώ, στήνει ένα ρεαλιστικό, σφιχτοδεμένο θρίλερ θέτοντας τρομερά ηθικά διλήμματα ενώ δημιουργεί ολοκληρωμένους χαρακτήρες, μέσα σε ένα 24ωρο ρόλερ κόστερ αναζήτησης εκδίκησης, που κλείνει με ένα «ανοιχτό» στοιχειωτικό φινάλε.

1) One Battle After Another: Σταθερά εξαιρετικός Πολ Τόμας Άντερσον, στην πιο φιλόδοξη δημιουργία του, μας χαρίζει ένα απίθανο μανιφέστο, το απόλυτα δικό του «Dr. Strangelove», δοσμένο ως μια εκρηκτική περιπετειώδη μαύρη κωμωδία, για το… χάος συνεχίζοντας απτόητα να κατακεραυνώνει (τρολάροντας όσο ποτέ) τη χώρα του και την πολιτική της συνδέοντας άψογα ιστορικά τον Ρίγκαν με τον τρόμπα.