Ένα αμιγώς κινηματογραφικό blog αφιερωμένο κυρίως στον Ευρωπαϊκό και Ασιατικό κινηματογράφο

The Guard, John Michael McDonagh, 2011

2012-02-12T03:38:00.000-08:00

Με τον ελληνικό τίτλο... λογοπαίγνιο «Εκτός Νόμου και Χρόνου», το "Τhe Guard" είναι μία wanna be funny but i damn can't αστυνομική κωμωδία από τη Μεγάλη Βρετανία, σκηνοθετημένη από τον Τζον Μάικλ Μακντόνα (John Michael McDonagh). Πολύς ντόρος και άκρως θετικά σχόλια στη σινεφίλ κοινότητα, προσωπικά όμως θεωρώ το εν λόγω φιλμ βαρετό με κάποιες ίσως εκλάμψεις καλού χιούμορ.

Η υπόθεση της ταινίας:

Ο Τζέρι Μπόιλ, αρχιφύλακας σε μια μικρή μεθοριακή πόλη στη δυτική όχθη της Ιρλανδίας, είναι γνωστός για την αντισυμβατική συμπεριφορά του, το ανατρεπτικό του χιούμορ και την τάση του να τρώει το μηνιάτικο στις πόρνες και σε κάθε είδους «ουσίες». Ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μπορεί να συνεννοηθεί είναι η βαριά άρρωστη μητέρα του, καθώς όλοι οι υπόλοιποι, των συναδέλφων του συμπεριλαμβανομένων, τον θεωρούν αγύριστο κεφάλι. Κι όμως, ακόμη κι αυτός ο τόσο πέρα απ’ τα καθιερωμένα εκπρόσωπος του Νόμου, σύντομα θα συνειδητοποιήσει πως, κατά βάθος, διαθέτει τον προσωπικό του ηθικό κώδικα. Έναν κώδικα, ο οποίος θα παραβιαστεί από μια αλυσίδα γεγονότων, που θα πυροδοτήσει η παρουσία στα λημέρια του τού Γουέντελ Έβερετ – ενός απόλυτα πειθαρχημένου πράκτορα του FBI, ο οποίος θα ζητήσει τη βοήθειά του, προκειμένου να εξαρθρώσουν μια διεθνή σπείρα διακίνησης ναρκωτικών…

Να ξεκινήσουμε από το σκηνοθέτη. Ο Τζον Μάικλ Μακντόνα είναι ο αδερφός του Μάρτιν Μακντόνα, σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη της εντυπωσιακής, ατμοσφαιρικής Αποστολής στην Μπριζ και εδώ κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με μία μαύρη κωμωδία, μία αστυνομική περιπέτεια που κλείνει το μάτι στα spaghetti western αλλά πέραν του πρωταγωνιστή (όπως και στο In Bruges, ένας εξαιρετικός Brendan Gleeson στο ρόλο, εδώ, του παράδοξου, εκκεντρικού, κυνικού και αντισυμβατικού, με τάση στο καλό φαΐ, το ποτό, το πληρωμένο σεξ και τα ρατσιστικά σχόλια αρχιφύλακα Τζέρι Μπόιλ) δεν έχει να επιδείξει πολλά και κυρίως καλό βρετανικό χιούμορ, για το οποίο διαφημίζεται.

Μία κατά βάση κωμική περιπέτεια λοιπόν, που διαδραματίζεται σε μία μικρή και απομονωμένη παραθαλάσσια πόλη της Ιρλανδίας, η οποία θα βρεθεί εντελώς αναπάντεχα στο στόχαστρο του FBI, όταν μια τριάδα από καλοβαλμένους, πλην όμως αποφασισμένους για όλα εμπόρους ναρκωτικών θα τη χρησιμοποιήσουν ως ορμητήριο για τη διακίνηση της «πραμάτειάς» τους στην ενδοχώρα.

Έτσι θα αναλάβει δράση ο Τζέρι Μπόιλ, ένας εκκεντρικός αρχιφύλακας, παρορμητικός, που έχει μια δική του ηθική, ενώ συνηθίζει να ξεστομίζει ωμά ό,τι σκέφτεται, μία συνήθεια που τον μπλέκει σε διάφορες καταστάσεις. Όμως το δυνατό του όπλο είναι ο ιδεαλισμός του, η ανθρωπιά που κουβαλάει μέσα του και τον καθοδηγεί στο να παίρνει τις σωστές αποφάσεις.

Δίπλα του θα βρεθεί, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του νέου του συνεργάτη, ο πράκτορας του FBI, Γουέντελ Έβερετ (τον υποδύεται ο Ντον Τσιντλ του Hotel Rwanda), ο οποίος είναι έμπειρος, άφθαρτος και απόλυτα δίκαιος, ακολουθώντας τυφλά το νόμο.

Το σενάριο είναι αδιάφορο, ενώ κάνει και κοιλιά, με το αποτέλεσμα να κρίνεται κάτω του μετρίου.

Μοιραία θα γίνει σύγκριση μεταξύ των ταινιών των δύο αδελφών. Μια σύγκριση όμως άδικη, καθώς η «Αποστολή στην Μπριζ» έχει ως μεγάλου ατού την πανέμορφη και ολοζώντανη βελγική πόλη σε αντίθεση με το ψυχρό, μουντό Γκάλγουεϊ της Ιρλανδίας. Κατά τα άλλα, έχουν τον ίδιο πρωταγωνιστή και το ίδιο χιούμορ, που όμως εδώ δεν παρουσιάζεται το ίδιο θελκτικά, αφού περιορίζεται σε ελάχιστες έξυπνες ατάκες και ορισμένους εύστοχα αποτυπωμένους διαλόγους.

Ένα αυθεντικό feel good film και μόνο, με έναν ωστόσο εξαιρετικό πρωταγωνιστή, που μας χαρίζει έναν απ' τους καλύτερους κωμικούς χαρακτήρες τα τελευταία χρόνια, αλλά και ένα ιδιαίτερο φινάλε. Κακή ως κωμωδία, μέτρια συνολικά ως ταινία.

Βαθμολογία: 4,5/10

Dr. Terror' s House of Horrors, Freddie Francis, 1965

2012-02-03T12:04:00.000-08:00

Με τον ελληνικό τίτλο «Οι 5 Μελλοθάνατοι», αυτό το ενδιαφέρον b-movie από την Αγγλία και το σκηνοθέτη Φρέντι Φράνσις (Freddie Francis), ο οποίος εδώ ("Dr. Terror' s House of Horrors", γνωστό και ως "The Blood Suckers"), υπογράφει την καλύτερη ίσως ταινία του. Με σημαντικό καστ: Πίτερ Κάσινγκ, Κρίστοφερ Λι, Ρόι Καστλ, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Άλαν Φρίμαν, Τζένιφερ Τζέιν.

Η ιστορική αυτή ταινία ήταν η πρώτη από πολλές που θα ακολουθούσαν από τα θρυλικά στούντιο της Amicus στη Μ. Βρετανία και είναι με βεβαιότητα μια από τις καλύτερες όλων, που ακόμη και σήμερα κρατάει την φρεσκάδα της.

Η υπόθεση της ταινίας:

Ο Πίτερ Κάσινγκ είναι ο Δόκτωρ Τέρορ (Τρόμος), ένας μυστηριώδης μάντης που επιβιβάζεται σε ένα τρένο και προσφέρεται να διαβάσει τη μοίρα πέντε άλλων επιβατών με κάρτες Ταρό.
Πέντε διαφορετικές ιστορίες ξεδιπλώνονται: Ένας γιατρός ανακαλύπτει ότι η νέα του γυναίκα είναι βρικόλακας, ένα γιγαντιαίο φυτό καταλαμβάνει ένα σπίτι, ένας αρχιτέκτονας επιστρέφει στο σπίτι των προγόνων του για να βρει έναν διψασμένο για εκδίκηση λυκάνθρωπο, ένας κριτικός τέχνης καταδιώκεται από ένα κομμένο χέρι και ένας μουσικός μπλέκει με βουντού.

Ο Freddie Francis, φημισμένος σκηνοθέτης (κακών έως κάκιστων) ταινιών τρόμου, υπογράφει εδώ, με ένα νουάρ την καλύτερη στιγμή της καριέρας του.

Ένα τρένο οδεύει σε άγνωστη κατεύθυνση. Πέντε ξένοι όλοι κι όλοι οι επιβάτες και ένας έκτος, περίεργος άντρας και μέντιουμ, ο Δρ. Τρόμος, θα τους παρασύρει σε ένα ριψοκίνδυνο, αισθαντικό και... θανατηφόρο παιχνίδι.

Όλα θα ξεκινήσουν από τις κάρτες «Ταρό» που κουβαλά πάντοτε μαζί του ο μυστηριώδης άντρας. Αφού καμφθούν οι αρχικές αντιρρήσεις από τους υπόλοιπους πέντε, υποψήφια θύματα του τρελού, ένας ένας θα μάθει τη μοίρα του από το... μέντιουμ.

Έτσι θα γίνουμε μάρτυρες πέντε ιστοριών τρόμου, που συνθέτουν το παζλ αυτού του σπονδυλωτού φιλμ. Όλες τις εξιστορεί ο δρ. Τρόμος (ένας γοητευτικά απόκοσμος Πίτερ Κάσινγκ), ακολουθώντας πάντα τα Ταρό, τα οποία προμηνύουν όχι απλώς δυσάρεστες, αλλά μη αναστρέψιμες καταστάσεις για κάθε έναν από τους πέντε συνεπιβάτες, αφού για όλους «αποκαλύπτεται» ο Θάνατος!

Στην πρώτη ιστορία, ένα ζευγάρι αποδεικνύει ότι μπορεί να υπάρχει ακόμα έρωτας ακόμα και μετά από 200 χρόνια σχέσης, στην δεύτερη ένα αναρριχητικό φυτό αρνείται να κοπεί και πολιορκεί τους υποψήφιους κηπουρούς, στην τρίτη ένας μουσικός αποφασίζει να διασκευάσει ένα κομμάτι που χρησιμοποιείται σε τοπικές τελετές βουντού, στην τέταρτη ένας φλεγματικός κριτικός τέχνης παίρνει αυτό που του αξίζει από έναν καλλιτέχνη που αδίκησε, και στην Πέμπτη και τελευταία ένας Αμερικάνος προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σε μια σχέση που η γυναίκα του είναι βρικόλακας!

Αξίζει να αναφερθεί ότι όλες οι ιστορίες παρουσιάζουν ενδιαφέρον, ενώ αν και η κατάληξή τους είναι αρκετά προβλέψιμη, η ατμόσφαιρα που αναδύουν, καθώς και η σκηνοθετική προσέγγιση του Φράνσις αλλά και το έξοχο μαύρο χιούμορ που χρησιμοποιείται και φυσικά, οι δυνατές ερμηνείες συνολικά, καθιστούν αυτό το b-movie μία από τις κορυφαίες ταινίες του είδους, αλλά και γενικά, ως μία άκρως ενδιαφέρουσα κινηματογραφική πρόταση.

Βαθμολογία: 6,5/10

Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε, Σταύρος Τσιώλης, Χρήστος Βακαλόπουλος, 1992

2012-01-28T11:33:00.000-08:00

Με τον τίτλο «Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε», μία όμορφη, ιδιαίτερη ελληνική ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Σταύρου Τσιώλη, Χρήστου Βακαλόπουλου, που μεταφράστηκε "Please, ladies, don' t cry".

Η υπόθεση της ταινίας:

Το καλοκαίρι του 1992, δυο διάσημοι αγιογράφοι (και αστρονόμοι) καταφθάνουν από την Αθήνα σ' ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας, για ν'αποκαταστήσουν τις κατεστραμμένες τοιχογραφίες σε βυζαντινό εξωκλήσι του δέκατου πέμπτου αιώνα. Η άφιξή τους κατακλύζει με νέα ζωή την ξεχασμένη εκκλησία, αλλά η ταινία αναγκάζεται να παρακολουθεί την...μη επιτέλεση του έργου έως και τον ερχομό του χειμώνα, οπότε και οι δυο διάσημοι αγιογράφοι (και αστρονόμοι) κατεβαίνουν προς τη θάλασσα για να ξεχειμωνιάσουν...

Δύο διάσημοι αγιογράφοι και αστρονόμοι λοιπόν, ο Θεοφάνης κι ο Θεοδόσιος (Αργύρης Μπακιρτζής, Δημήτρης Βλάχος), πηγαίνουν σε ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας, για να αποκαταστήσουν τις κατεστραμμένες τοιχογραφίες μιας μικρής βυζαντινής εκκλησίας του 15ου αιώνα. Κοντά τους θα μαθητεύσει, στην υψηλή τέχνη, μια νεαρή κι αγνή κοπέλα, η Άννα (Δώρα Μασκλαβάνου). Ο κόσμος συρρέει στην εκκλησία, προσφωνώντας τους αγίους, εκείνοι όμως στην πραγματικότητα είναι δύο μικροαπατεώνες, οι οποίοι αμπελοφιλο-σοφούν, παρατηρούν με το τηλεσκόπιο τις καμπύλες των γυναικών και διοργανώνουν μια σικέ δημοπρασία. Με την έλευση του χειμώνα, τα θαύματα θα πάρουν τέλος, και κάθε κατεργάρης θα γυρίσει στον πάγκο του.

Με κεκαλυμμένο χιούμορ και αρκετά ιδιόρρυθμο, σε βαθμό που αναμένεται να ξενίσει όσους περιμένουν να παρακολουθήσουν μια κοινή κωμωδία, οι δύο δημιουργοί που συνυπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία, ακροβατούν μεταξύ κωμικού και τραγικού και αναπτύσσουν, χρησιμοποιώντας την ελληνική ύπαιθρο και τον Οίκο του Θεού ως καμουφλάζ, μια σάτιρα ηθών και καταστάσεων πάνω στους κάθε λογής απατεωνίσκους, τσαρλατάνους, λαμόγια, οι οποίοι κατακλύζουν την καθημερινότητά μας (πολιτικοί, επιχειρηματίες, κ.ά) και παγιδεύουν στα δίχτυα τους αθώους συνανθρώπους μας.

Πλάγια κριτική, καμουφλαρισμένο χιούμορ και ειρωνεία εν μέσω αποθέωσης του μινιμαλισμού. Μία ιδιαίτερη ταινία ενός σινεμά διαφορετικού, που φυσικά, ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα σε μία χρονική περίοδο που ο ελληνικός κινηματογράφος βρισκόταν σε φθίνουσα πορεία.

Βαθμολογία: 7/10