banner

image

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Kikujiro, Takeshi Kitano, 1999


 «Kikujiro», με τον αυθεντικό, Ιαπωνικό τίτλο «Kikujiro No Natsu» από τον τρομερό, πολυτάλαντο Takeshi Kitano. Στα ελληνικά είναι γνωστό ως «Το ταξίδι του Κικουτζίρο» αλλά συναντάται και με τον τίτλο «Το καλοκαίρι του Κικουτζίρο». Πολλοί το θεωρούν από τις όχι και τόσο δυνατές στιγμές του σκηνοθέτη, ωστόσο πρόκειται για μία ευχάριστη και ευαίσθητη ταινία αλλά και ένα ξεχωριστά δοσμένο ύμνο στη φιλία.

 Η υπόθεση της ταινίας:
 Άλλο ένα καλοκαίρι πλήξης έρχεται για το μικρό Μασάο. Με μια διεύθυνση και μια φωτογραφία στο χέρι, το εννιάχρονο αγόρι αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να αναζητήσει τη μητέρα του που δεν έχει γνωρίσει ποτέ.
Ο σύζυγος μιας γειτόνισσας υποχρεώνεται να συνοδεύσει το Μασάο σ' αυτό του το ταξίδι. Ανεύθυνος, παράτολμος, φωνακλάς και πάντοτε σε αναζήτηση του εύκολου χρήματος, ο Κικουτζίρο θα γίνει αιτία να μπλέξουν σε μια σειρά από περιπέτειες, αστείες εκπλήξεις και εκκεντρικές συναντήσεις.


  Μην έχοντας λοιπόν γνωρίσει ποτέ τη μητέρα του και με οδηγό μια φωτογραφία και τη διεύθυνσή της, ο εννιάχρονος Μασάο ξεκινά να τη βρει, έχοντας στο πλευρό του τον Κικουτζίρο, έναν άεργο, ανεύθυνο και έως ένα βαθμό μισάνθρωπο ενήλικα.

 Σίγουρα αυτός ο παράδοξος, ανεύθυνος, φωνακλάς, μισάνθρωπος και τζογαδόρος δεν αποτελεί την κατάλληλη συντροφιά για τον πιτσιρικά, που είναι αποφασισμένος να γυρίσει και όλον τον κόσμο αν χρειαστεί, για να βρει και να γνωρίσει ουσιαστικά τη μητέρα του, σε ένα «ιδιαίτερο» από κάθε άποψη road trip. Εκ πρώτης ανάγνωσης έτσι είναι. Όμως στην πορεία ο ιδιόρρυθμος Κικουτζίρο θα αποδειχθεί πέρα από φύλακας του μικρού, ο καλύτερος, αν όχι ο μοναδικός του φίλος ή έστω ο μοναδικός άνθρωπος που θα του δείξει πραγματικό ενδιαφέρον, μιας και ο «μικρός» πριν ξεκινήσει το ταξίδι του βίωνε την απόλυτη αδιαφορία ακόμη και από τους ανθρώπους που τον μεγάλωναν, μελαγχολώντας μπροστά σε ακόμη ένα ρουτινιάρικο και «κενό» καλοκαίρι.

 Ο σπουδαίος Τακέσι Κιτάνο κρατάει τον πρωταγωνιστικό ρόλο για τον ίδιο και φυσικά υπογράφει μία πολύ όμορφη, ευχάριστη και τρυφερή ταινία, η οποία διαθέτει καλό χιούμορ, πλούσιο αυθορμητισμό και μεγάλη δόση ανθρωπιάς, ενώ προτάσσει με πολύ ξεχωριστό τρόπο τη φιλία.

 Η σκηνοθεσία του Κιτάνο δεν ξεφεύγει από το κλασικό στυλ του Ιάπωνα δημιουργού, όμως δυστυχώς «χάνει» στο πρώτο μέρος, το οποίο κυλάει αργά, ενώ προσωπικά βρήκα αχρείαστες ορισμένες σκηνές, που θα μπορούσαν να μην υπήρχαν. Ωστόσο, το δεύτερο μέρος και όσο η ταινία πλησιάζει προς το τέλος το ενδιαφέρον γίνεται όλο και μεγαλύτερο, με το αποτέλεσμα να αποζημιώνει εν τέλει το θεατή.

 Το βασικό θέμα με το οποίο καταπιάνεται εδώ ο αγαπητός Τακέσι, πέραν της φιλίας, είναι το χάσμα των γενεών, με τον ονειροπόλο πιτσιρικά από τη μία και τον αδιάφορο ενήλικα από την άλλη, να τους χωρίζουν χίλια δύο πράγματα. Το οποίο χάσμα παρουσιάζεται τόσο ποιητικά, τόσο λυρικά από τον Τακέσι, που σε συνδυασμό με το σκηνοθετικό ρεαλισμό και την όμορφη φωτογραφία, αλλά και την υπέροχη μουσική του μόνιμου συνεργάτη του Κιτάνο, Joe Hisaishi, δημιουργούν ένα άρτιο εικαστικά φιλμ, που σου αφήνει μία έντονα ευαίσθητη και τρυφερά αστεία αίσθηση, στο τέλος.

 Δεν είναι ούτε «Πυροτεχνήματα», ούτε «Κούκλες», άλλωστε όπως προείπα δεν συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα του σημαντικού Ιάπωνα σκηνοθέτη. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως δεν αξίζει, κάθε άλλο! Πρόκειται σίγουρα για μία από τις ωραιότερες ταινίες δρόμου ever και αναμφισβήτητα την πιο ανατρεπτική.

 Εκπληκτικό είναι το τέλος, όπου ο Κιτάνο δείχνει την ίδια σεκάνς, της αρχής, όπου ο Κικουτζίρο με τον πιτσιρικά περπατούν πάνω σε μία γέφυρα, με πλάνο όμως από διαφορετική γωνία, σε μία ενδιαφέρουσα κινηματογραφική τεχνική. Θέλει έτσι να δείξει τον κύκλο που πραγματοποίησε η σχέση των δύο πρωταγωνιστών και κατ' επέκταση τη διαδρομή κάθε ανθρώπινης σχέσης, που ολοκληρώνεται.

 Το «Ταξίδι του Κικουτζίρο» ήταν υποψήφιο για το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, στο φεστιβάλ του 1999.

 Βαθμολογία: 7/10

7 σχόλια:

  1. Αααα,πόσο χαίρομαι να βλέπω αναρτήσεις για τον Τακέσι! Συμφωνώ με το κείμενό σου, ίσως είχα περισσότερες απαιτήσεις από την ταινία, αλλά αντικειμενικά είναι πολύ καλή! Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, μόνο ότι ήταν γλυκόπικρη,τρυφερή και αστεία!

    Είναι εκπληκτικό πώς μερικοί καλλιτέχνες μπαίνουν μέσα στην ψυχή σου, παύοντας πλέον να είναι απλώς δημιουργοί ενός μέσου, αλλά κατά κάποιον τρόπο φίλοι σου. Έτσι αισθάνομαι εγώ για τον κύριο:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φαίνεται όμορφη ταινία Mike και από αυτές που σου μιλάνε κυρίως μέσα σου. Μόλις τώρα είδα ότι έχω δει μόλις τρεις ταινίες του (Violent Cop, Brother, Zatoichi). Μου αρέσει το σινεμά του χωρίς όμως να με ενθουσιάζει. Θα κοιτάξω κάποια στιγμή να δω και εκείνες τις ταινίες που θεωρούνται οι καλύτερές του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωραιότατο ήταν,ταινία που γεννάει ευχάριστα συναισθήματα τελικά είναι αξιο θαυμασμού που ο Κιτάνο καταφέρνει οτι δεν μπορεί ένας αντίστοιχος αμερικάνος σκηνοθέτης με ανάλογο story.Mike είσαι fan του Κιτάνο όπως καταλαβαίνω και πολύ καλά κάνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Edgar Nolan Poe,
    καλησπερα φιλε, μη δεις Τακεσι εσυ, τρεχεις!
    Νομιζω οτι δεν χρειαζονται λεπτομερειες. Αυτα που λες ειναι τα βασικα χαρακτηριστικα της ταινιας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. argiris-cinefil,
    ετσι ειναι φιλε. Να δεις τις «Κουκλες» και τα «Πυροτεχνηματα», που ειναι οι καλυτερες του. Πραγματικα ομορφες ταινιες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. academy, μου αρεσει πολυ το σινεμα του και ορισμενες απο τις εμμονες του. Οπως και γενικα ο Ασιατικος κινηματογραφος.
    Φαν θα ελεγα οτι ειμαι του Κουροσαβα π.χ., αλλα αυτο το ιδιαιτερο στυλ του Κιτανο δεν απεχει πολυ του γουστου μου, καθε αλλο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τακέσι, αλλοίμονο, πώς να μην τρέξω! Την τριπλέτα των αριστουργημάτων του συμπληρώνει η Σονατίνα. Πρέπει να κάνω μια επανάληψη σιγά-σιγά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή